Kushdo që më njeh e di se mbaj flokë të gjata.
Dikush më pyet nëse është e vështirë t’i mbash, dikush tjetër se sa kohë ka që i rris. “A ke ndonjë arsye pse i mban?”, më thonë disa. Të tjerë më sugjerojnë t’i pres. I kuptoj dhe i respektoj — e di që e bëjnë nga dëshira për të më parë mirë, sipas mënyrës së tyre. Një pyetje tjetër që e dëgjoj shpesh është:
“A i ke prerë ndonjëherë?” Ndonjëherë, edhe një pyetje e thjeshtë si kjo të shtyn të mendosh më thellë.
Eh… po, i kam prerë.
Në këto tetë vite të fundit, kam qenë vetëm dy herë te berberi.
Më pëlqen ajo ndjesi freskie që ndien sapo del nga lokali — si një fillim i ri.
Kur jemi te flokët dhe ndjesia që përjeton, më kujtohet një kujtim i largët nga fëmijëria — një teori që më dukej shumë e mençur atëherë.
Kur isha më i vogël, kisha një teori të çuditshme, por që për moshën që kisha, më dukej krejt logjike: duhet të kesh kujdes nga mësuesit kur i sheh që kanë prerë flokët. Kisha vënë re se, pasi i prisnin flokët, disa njerëz fitonin njëfarë vetëbesimi — ndoshta sepse u dukej vetja më të bukur. Por ky vetëbesim, herë pas here, kalonte në vetëpëlqim, dhe ky i fundit sillte një farë ashpërsie apo mosdurimi ndaj të tjerëve. Kështu që, sipas teorisë sime të atëhershme, nëse një mësues vinte një ditë me flokë të prera, kishte gjasa më të mëdha që dikush të ndëshkohej për diçka që një ditë më parë do të kalonte pa u vënë re. Rreth kësaj e këshillova edhe mikun tim të ngushtë asokohe. Ja, tani jam vetë mësues dhe ju them se ka shumë arsye të tjera për të cilat mund të të sprovohet durimi — që s’kanë të bëjnë fare me flokët.
Mendimet më mbesin në kokë edhe pasi dal nga shtëpia. Mbrëmja po bie mbi qytet, dhe unë, me hapa të shpejtë, çaj përmes turmës që ecën në drejtim të kundërt. Kësula mbi kokë më jep një ndjenjë privatësie në mes të rrëmujës urbane. Në kufje dëgjoj ajetet e sures Zumer, që ta fluturojnë zemrën. Ftohti i vjeshtës më godet lehtë në fytyrë. Po të ishte skenë filmi, padyshim që do të isha personazhi kryesor.
Arrij te lokali — një ambient i ngrohtë e i qetë. Ulem në karrige, vendos përparësen dhe i le duart e berberit të bëjnë punën e tyre. Pas disa pyetjeve të zakonshme, më lë vetëm me mendimet e mia. Spërkatja e ujit, krehja e flokëve, tingulli i gërshërëve – një ritëm si i akrepave të orës. Shikoj vetën në pasqyrë ndërsa papritur, më lind një pyetje e çuditshme: “Nëse i pres flokët mesatarisht një herë në katër vjet… edhe sa prerje më kanë mbetur përpara se të më zë vdekja?”
“Çdo njeri do ta shijojë vdekjen. Ne ju vëmë në provë me të keqe dhe me të mirë, dhe te Ne do të ktheheni.” (El-Enbija, 21:35)